İçimden "Ne için?" diyordu bir ses. En güzel günlerim böyle boşa geçip mahvolurken niye, ne için bir şey yapmalıyım? Niye? Niye sorusunun gözyaşlarından başka yanıtı yoktu.
Beklemek. Neyi bekliyorlardı? Adaleti mi? Özgürlüğü mü? Bir mektubu mu? Bir görüş gününü mü? Niçin bekliyorlardı? Ne zamana kadar? Hiçbir şey yapmadan, üretmeden, çalışmadan, sadece nefes alarak kaç yıl tükenecekti ömründen?