vaktimiz olduğunu düşünerek her şeyi erteliyoruz. iyiliği, mutluluğu, sevinci, sevdiğimize onu sevdiğimizi söylemeyi... fakat zamanımızın az olduğunu bir şekilde öğrendiğimizde o küçücük zamana çaresizce her şeyi sığdırmaya çalışıyoruz. keşke biraz içimizden geldiği gibi yaşasak.