Zeynep Sürmeli
@Zeysstudy
İTÜ İşletme Müh.
İstanbul
57 okur puanı
Ağustos 2024 tarihinde katıldı
bu sene bitirmekte en çok zorlandığım kitap oldu.. akıcılığı çok az, düşündüklerini zannettikleri büyük büyük fikirler günümüzde geçerliliği olan şeyler değil. bu da kitabı sıkıcı hale getiriyor. zaten genelinde de Sokrates çok harika fikirlerini söylüyor ve karşı taraftan da sadece 'bence de böyle' vb tepkiler alıyoruz.
kendimi özellikle bitirme konusunda zorladım ama içimden çok kez geçti bırakıp başka kitaba geçmek. tavsiye etmem maalesef :(
PS
bazı yerlerde kadınlar hakkında söylenen cümleler beni inanılmaz rahatsız etti. Sokrates bundan sonra saygı duyduğum bir felsefeci olmayacak maalesef. (bkz: sf157-160 arası)
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Kırlangıç Çığlığı okuduktan hemen sonra, bir 
Ahmet Ümit kitabı daha okuyup yazarın dilini tamamen anlamak istedim ve kelimenin tam anlamıyla ba-yıl-dım..
içinde hem mitoloji kısmını anlatan hem de olay örgüsünün anlatıldığı bölümler var iç içe geçmiş şekilde. mitolojiyle ilgili neredeyse hiç bilgim olmadığı için çok hoşuma gitti, baya şey de öğrendim.
işlenen ilginç bir cinayet ile başlıyoruz kitaba. öldürülme şekli normalin çok dışında ve fazlaca mitolojik unsur bulunduruyor. bir yandan anlamaya çalışırken bir yandan da ardından gelen cinayetleri de okuyoruz.. hem akıcı, hem merak uyandırıcı, hem de olaylar beklenenin çok dışında gelişiyor. kurgusu inanılmaz hoşuma gitti.
kitabından konusundan çok bahsetmek istemiyorum, beklemeden alıp kendiniz görün derim :))
körebe lakaplı seri katil 12 ayda 12 çocuk tacizcisini aynı yöntemlerle öldürerek ismini tüm Türkiye'ye duyurur. hepsinin sağ kulağını keser, tek kurşunla öldürür, gözlerini bordo bir bez parçası ile bağlar, yanlarına birer oyuncak bırakır ve lunapark, ana sınıfı bahçesi vb. çocukların uğrak yerlerine bırakır cesetleri. her cinayette aynı yöntemleri kullanır, tıpkı bir imza gibi. cinayetler sonucu ne bir iz ne bir ipucu bulunmaz. 12 ayın sonunda cinayetler durulur ve 5 sene boyunca hiçbir cinayet işlenmez. bir gün hiç beklenmeyen bir anda yeni bir körebe cinayeti işlenir. yöntem yine aynıdır. yine hiçbir iz bulunmaz ama Nevzat Komiser ve ekibinin körebenin peşini bırakmaya hiç niyeti yoktur.
körebe kim? nasıl en ufak bir iz bile bırakmadan soğukkanlılıkla bu cinayetleri işliyor? yoksa içerden birisi mi? tüm bu soruların peşinden koşarlar ve devam eden cinayetlerin peşini sürerler..
okuduğum ilk Ahmet Ümit kitabı olduğu için yazarla ilgili de ilk fikirlerim oluştu. olay örgüsü gayet güzeldi, akıcılığı yüksek bir kitap. tam çözülecek derken yine bir şeyler oluyor. kısa zamanda bitirdim zaten. muhtemelen yazarın farklı kitaplarını da okurum :)
bugün günlerden 3 Eylül 2025.
ülkemizde 15-16 yaşında 2 tane gencecik kızımız katledildi sevgilisi denen yaratıklar tarafından. kitabın yalnızca 93. sayfasına kadar okudum ve bu kadar ölmek, silah, ölümü güzelleştirme yapılması beni çok rahatsız etti. özellikle de bu kadar hassas bir durumdayken. sadece bir cümle ile anlayacaksınız muhtemelen dediklerimi ''ilk görüşte ölüme aşık olmuştum '' (burada ölüm ile Özgür ismindeki ana erkek karakterden bahsediliyor). bir şeylerin bu kadar normalleşmemesi gerekiyor. sadece bu kitap özelinde değil tabii ki. izlediğimiz film dizilerde de durum aynı. kitabı bitirebilir miyim bilemiyorum ama genç edebiyatı adı altında bu kadar ciddi meselelerin çok normalmişçesine yazılmasından çok rahatsız olduğumu belirtmek isterim.
yine Franz Kafka, yine kısa olmasına rağmen etkisi büyük olan bir öykü..
ana karakterimiz Gregor bir gün gözünü açar ve kendini bir böceğe dönüşmüş olarak bulur. kontrol edemedi incecik bacakları kalın bir kabuğu vardır. ailesi bu durumu normal karşılamaya çalışırken zaman içinde bu dönüşüm ev ahalisine büyük bir yük olmaya başlar. kendisini en yakınlarından bile soyutlamaya mecbur kalan Gregor, bir yandan açlıkla mücadele edip bir yandan da yeni bedeninde hayatını sürdürmeye çalışır.
farklı olan her zaman ayrışır mı gerçekten?.. galiba evet. bu kitapta da bunu çok net görüyoruz zaten. ne kadar sevilirsek sevilelim, en yakınlarımız bile her farklılığımıza toleranslı yaklaşamıyor belki de..
kısa ve gerçeküstü bir anlatımla yazılmış olmasına karşın fazla anlam çıkarılabilecek ve başlayıp hemen bitireceğiniz güzel bir öykü.
