Daha beşikte iken bize iyilik ve kötülük diye ağır sözler ve ağır değerler öğretirler. Bize verdikleri çeyizin adı budur . Ve bize , bu çeyizin hatırı için yaşadığımızı söylerler......Ve bize verilen bu çeyizi kuvvetli omuzlarımızla yalçın dağların üzerinde taşırız. Terlediğimiz zaman bize derler ki: evet hayata katlanmak zordur.
Gerçekten, kendi kendini sevmeyi öğrenmek, bugünden yarına oluverecek bir iş değildir . Aksine bütün sanatların en zoru,en incesi ve en çok sabır isteyenidir.
Karşılarında bir hasta , bir ihtiyar , bir cenaze çıksa hemen "hayat boştur " derler . Fakat kendileri ve varlığın yalnız bir yüzünü gören gözleri boştur.