Zöhremart
@Zhre_mar
28 Aralık 2004
31 okur puanı
Ekim 2020 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Suat Dervişin daha önce okuduğum kitabından bildiğim kadarıyla karakterlerin yaptıkları şeyleri bir zemine oturtabiliyoruz. En azından ben yazarın okuduğum diğer kitabı 'Kendine tapan kadın' da Nazan'ı okurken yaptıkları benim mizacım ters olmasına rağmen hak vermiş onu biraz da olsa anlamıştım. Bu kitapta aynı şekilde" çok seven kadın hak etmeyen erkek" motifini gördüğümde Nazanla kurduğum empatiyi Macideyle de kuracağımı düşündüm ama bir kısımdan sonra kadının nefes aldığını okumak bile bana batmaya başladı. "Bir yerde düzelecek, kızı çok güzel yazılmış, bir kaç sayfa daha.." gibi motivasyon sözleri bile yetmemeye başladı. Suat Derviş muhtemelen Macide karakterini güzel bir şekilde açıklamıştır ve onun karakterine uygun bir son yazmıştır ama ben böyle bir karaktere karakterim gereği bir sayfa daha devam edemedim.
Reklam
Hayatın bazı noktalarında birbirine temas eden farklı insanların iç dünyaları anlatılıyor kitapta. Olaylar normal hayatta kolayca karşımıza çıkabilecek şeyler. Kitapta olaylardan çok kişilerin o olaya ne anlam yüklendiğinde durulmuş ve bir kavanoz kapağının bile ne derece önemli olduğunu o kişinin dünyasından çok güzel anlatmış yazar. Hiç sıkmadan akıp gidiyor kitap.
Bu Muydu?
Kitabı okumayı çok uzun zaman ertelemiştim ruh halimi kötü etkiler diye ama etkilemedi hatta sıktı. Melankolik bir kitap olduğunu pek çok yerde duymuştum, bu anlamda çok büyük beklentilerle başladım ama nerede başlayacak bu dram diye okudum kitabın yarısını. Kitaptaki hiçbir karakteri sevmedim. Werther karakterini kendini korkak, özgüvensiz bir karakter olarak tasfir ediyor kitap boyunca sevdiği kadın Charlotte'yi ise bir rahibe gibi kendi deyişiyle melek gibi anlatmış. Charlotte çoğu kısımda bana soğuk, sert ve anlayışsız bir öğretmen gibi geldi. Normal hayatta da bu tarz çiftleri hiç sevmem kitapta da sevmedim.
Kitabın özellikle sonlarında hiçbirşeyin Werther'in anlattığı kadar mükemmel olmadığını kısmen görüyoruz bu benim Werthere daha da sinir olmama sebep oldu. Werther kendi hariç her şeyi kusursuz olarak tasvir etmeseydi belki bu kadar sinir olmazdım ama kendini değersiz gören bir insanın bakış açısıyla okuyoruz kitabı.
Bir gün kitabı tekrar okursam sever miyim yada empati kurabilir miyim bu karakterlerle diye merak ediyorum. Sonuçta kitabın "okuduktan sonra intihar edildi" şöhretini yabana atmamak gerek.
-Spoiler-
Bence güzel ve ilginç bir kitaptı.
Ana erkek karakteri hiç sevmedim. Bencil, kolayca yalan söyleyebilen, samimiyetsiz bir karakter bana göre. Ondan ve yer aldığı sosyeteden nefret ettim.
Öte yandan kadın karakter Füsun bana daha gerçekçi hissettirdi, onu ve yaptıklarını yer yer hoş bulmasam da kitabın sonunda hem hayran oldum hemde kendimden yansımalar gördüm. Hayatta istediği konuma kolayca ulaşabilecek bir kadın ama önündeki engellerin, kocası ve ana erkek karakter, kendine yardım edeceğine güvendi. Ve hiçte şaşırtıcı olmayan bir şekilde hayal kırıklığına uğradı. Bazı konularda inatçı bazılarında kolaycıydı. Oyunculuk konusunda risk alıp kendi başına çabalasa belki de hedefine ulaşacaktı. Herkes gibi daha güzel bir hayatı hak ediyordu ama ben bu sonu ona yakıştırdım. Çok defa hayal kırıklığına uğramış, istediklerini elde etmekte çabası yetersiz kalan, hassas insanların bir yerde canına tak etmesi beni çok çekiyor.
