Zilan Tunç
@ZilanTunc
Okurken, karşımızda oturmuş hayatın sillesini yemiş bir kadının içinde biriken irinini yaşadıklarını anlatarak akıtmasına şahit olduğumuz ve bunu yaparken kadın olmanın zorluğunu bir kez daha iliklerimize kadar hissettiğimiz bir kitaptı. Olaylar kronolojik sıralama ile ilerlemiyordu ama sıralama öyle muntazamdı ki karşımızda gerçekten biri var ve olayları aklına geldikçe, anımsadıkça anlatıyor gibiydi. İnsan Şebnem’i sarsmak ve mağdur olmayı bırak hayatın senden beklediği o yönün, ilerleyince hiç şaşırmayacağı yolun tam tersine doğru koş artık diyesi geliyordu.
Dostluğun iyileştirici tarafını görmek çok güzeldi. Şundan eminim ki dışarıya karşı ne kadar dik durmaya çalışsak da karşımızda bizi her daim anlayacak ve yargılamayacak birinin olduğunu bilmek her ruha iyi geliyor. Bu kadar kötü şeyler yaşamış karamsar bir insanın bile içini umutla dolduracak kadar süprizli bir dünyada yaşadığımızı tekrar anlamak benim için heyecan vericiydi. Kitabın dili de çok güzeldi.
Son olarak dikkatimi çeken şey hiçbir insanın dışarıdan gördüğümüz gibi olmaması bunu defalarca fark etmemiz ama buna rağmen ısrarla ön yargılarda bulunmaya devam etmemiz.
Keyifli okumalar…
İnsan nasıl olunur sorusunun cevabını bir çocuğun gözünden anlatan oldukça nahif bir kitaptı. Yerlilerin bir ağaç kadar doğanın parçası halinde yaşamaları çok etkileyiciydi. Bir kuşun,köpeğin, geyiğin ve daha nice hayvanın hareketlerinin mânasını bilmeleri de çok güzeldi. Yine de bir hayvanın veya çiçeğin durumunu sayfalar boyunca anlatması okuyuşumu yer yer zorlaştırdı. Okurken acaba şimdi ne olacak heyecanıyla okuduğum kitap değildi. Ama verdiği mesajlar üzerine saatlerce konuşulabilirdi. Herkesin kendisini ve ön yargılarını sorgulatıyordu bence. Üstelik okurken otobiyografik bir kitap olduğunu düşünürsek etkisi artıyordu elbette. Küçük ağaç ve büyükbabasının arasındaki bağ
etkileyiciydi. Büyükbabanın anlaşabilmek için en az önem verdiğinin sözcükler olduğunu hissettim ve buna tamamen katılıyorum.
İyi okumalar…
Kitabı elime aldığım andan beri kitap okuyor gibi değilde film izliyor gibi hissettim. Yazar bambaşka olay ve karakterleri öyle güzel bir araya getiriyor ki zevkle okumaktan başka bir şey yapamıyor insan. Kitap iyilik ve kötülük arasında savruluyor. Okuyucunun kendisini sorgulamasına sebep oluyor. Yazar kötülüğün doğuştan gelen bir mecburiyet mi yoksa irademizle tercih ettiğimiz bir yol mu olduğunu sorgulatıyor bize. Ben şöyle düşünüyorum elbette doğduğumuz ve büyüdüğümüz ortam karakterimizi ve tercihlerlerimizi çok etkiliyor ama bunların arkasına sığınarak irademizi yok sayamayız. Bir yerde onların üzerimizdeki etkilerini geri plana atabilmeyi ve iyiliği seçebilmeyi başarmalıyız. Yazarın kitaplarında hep hayatın merkezinden konular seçmesi de çok güzel. Sonuç olarak gazap üzümleri kadar etkileyemedi beni ama büyük bir zevkle okudum.
Karşımıza hep iyiliği tercih eden insanların çıkması dileğiyle…
