Hayır azizim! Ben hiç gülmedim demem; güldüm. Güldüm ama şöyle içten, candan gülmedim hem ben ne zaman böyle gülmek istesem anamın bir sözü hatırıma gelir:”Çok gülen çok ağlar.”sözü... Bir türlü istediğim gibi gülmem. Şöyle hani, insanlara selam kabilinden bir gülümsemek mecburiyeti vardır. En mesut ânımda o kadar gülebildim!
Öyle hayaller kurardı ki hakikat olmamaları için hiçbir sebep yoktur. Kendi kendine derdi ki “bu kurduklarımı hakikat yapmak için insanların biraz daha iyi olması yetmez mi?”
Adamın yüzünde manalı hatlar vardı. Sevilmemişlerin, çok üzülmüşlerin, sarhoşların, bir zamanlar güzelken çirkinleyivermişlerin, okumuşların, hasılı içi rahatsızların yüzündeki ifade…