DÜNLERİMİ ALIN BENDEN
ZUHAL AY
Hayat denen düzen aslında ne kadar akıl almaz aç gözlülükte. İnsanları durmadan hayal kurmaya yönlendiriyor, kurduğumuz hayal gerçek olunca yetinmiyor yenisini, yenisini ve yenisini istiyoruz. Her geride kalan hayal avuçlarımıza verildi mi bir anda küçültüp değersizleşiyor ki bu da hep daha fazlasını arzulanan isteğimizi tetikliyor. Şükürden bihaber yaşadığımız için az ile yetinmeyi bilemiyoruz, belki de biliyoruz ama işimize gelmediği için gözümüz hep en yukarılara dikiliyor.
İnatla nasibimizi elimizin tersi ile itelemeye devam ettiğimiz sürece ömrümüz boyunca ulaşmaya çalıştığımız hayal hamallığına devam edeceğiz ne yazık ki...