Kasvetli bir Ahmet Cemil hayatıydı. Harekete bir türlü geçememek, bir türlü erişilemeyen hayallerin ardında savrulmak…Bazen uzaktan bakmalı kendine, olmadığını görmek için. Yoksa hayaller öyle güzel avutuyor ki bizi geçen ömürden geçiyor ne yazık ki.
On sekizimizde bize gülümseyip mutluluğu müjdeleyen umuda bütün kalbimizle inanırız. Yolunu kaybetmiş bir melek gibi kapımıza geldiğinde aşkı hemen kabul eder, evimize buyur edip ona sımsıkı sarılırız.