Dünyanın en acımasız ve alçakça şeyi bile olsa eğer toplumun vicdanına sindirirseniz ya da en azından sessiz kalmalarını sağlayabilirseniz legal hâle getirebilirsiniz, bunu anladım.
Son 20 sayfayı okurken arada nefesimi bırakmayı unuttuğumu fark ettim. Gerçekten buğranlı.
Beynimin kıvrımlarını sarsan o çan sesini duyar gibiyim ve benim terk ettiğim, diğer insanların ise yollarına hâlâ devam ettikleri o dingin ve tekdüze hayatı ancak uzaktan ve bir uçurumun yarıklarının arasından görebiliyorum.
Ben suskun kaldım.
- Hiç konuşmuyorsun, kederli bir halin var, dedi annem.
Oysa yüreğimde cenneti taşıyordum.
Bütün hayatım boyunca hatırlayacağım bir akşamdı.
Bütün hayatım boyunca!