TEYPTE REİS BEYİN SESİ —
Göklerin merhamet dolu olduğuna inanıyorum.
Bizse, umacak korkusuyla yorgan altına kaçan çocuk gibi, nefsimizin beton çatısını tepemize çekmiş, yaşamayı öldürüyoruz!
Yağmurun yalnız suyunu toplayabiliyoruz; ruhundan uzağız!
Hâlbuki ne güzel isim koymuşlar ona: RAHMET.
... Beni görünce havalanan serçe, kaçırılan göz, çekilen perde, buruşan surat, bana BENİ hatırlatıyor.
Dışımda ne arıyorlar; içime doğru suçluyum ben...
Yapamadıklarımın, işlemediklerimin de suçlusu...
... hep beraber ağlayalım!.. Sebep mi istiyorsunuz? Çok!.. Gündüzün bitişinde gece, düzlüğün yanında uçurum var diye...
Gençliğin ötesinde ihtiyarlık, kavuşmanın berisinde ayrılık, ekmeğin ucunda açlık var diye katıla katıla ağlayalım!.. Çocuklar; dünya bir gözyaşı evinden başka ne olabilir? Ağlayanlardan olmak dururken, üstelik ağlatanlardan olmak revâ mı?