B. AŞIK
@_B_A_
Zaten muhitimden uzak duruşumun, vahşiliğimin bir sebebi de kitaplarda tanıştığım ve benimsediğim insanları muhitimde bulamayışım değil miydi?
46 okur puanı
Ocak 2020 tarihinde katıldı
İVAN İLYİÇ'İN ÖLÜMÜ
Roman, ölümün kendilerine değil de İvan'a geldiğine şükreden arkadaşlarıyla başlıyor. İvan'in uzun zamandır hasta ve ölmek üzere olduğunu bilen iş arkadaşları, haberi aldıklarında ölenle ölünmez düşüncesiyle arkadaşlarının boş bıraktığı koltuğun peşinde. Tabii ki ölüm üzücü; ama sonuçta bu kendilerinin değil, bir başkasının ölümü!
Romanın ilerleyen kısımlarında bu şanslı arkadaşları bırakıp; düzgün ve iyi bir yaşam sürdüğüne inanan başarılı İvan'la ölüm döşeğindeki son anlarına ve ölüm gerçeğini kabullenişine giden yolu beraber yürüyoruz.
İvan'nin bir kaza sonucu yataklara düşüşü öyle birdenbire değil usul usul oluyor. Hastalığı kendine yakıştırana kadar sağlığı iyice kötüleşmişti; ancak o her gün baktığı aynada değil bir başkasının gözlerinde görüyor ölümün yaklaştığını.
Bir başkası değil, kendisi ölüyor!
Elbet herkes birgün ölecekti; ama o ..? Bunu düşünmek ve geçmişine dönüp baktığında çocukluk anlarından başka güzel anılar hatırlayamamak ağrılarından daha sancılıydı. Hele ailesinin ve arkadaşlarının hastalığına olan ilgisiz samimiyetsiz tavrı onu deli ediyordu. Hâlbuki ne çok sevgiye ihtiyacı vardı. Avuç içi kadar sevgi, onu huzurla ölüme götürecek kadar yeterliydi.
"Gerçekten yaşayabilmek için bir kaç kere ölmen gerekiyor"
Charles Bukowski
İvan yaşamı boyunca gerçekten varolmuş muydu bilmiyordu oysaki şimdi yaşadığı acıları ona varlığını hissettiriyordu. Ölüm korkusu hayatın anlamını sorgulattı ona ve İvan'nin gerçeğe uyanışı ölümle oldu...
İşte size; nasıl bir yaşam sürdüğünüzü, hayatınızda nelerin önemli olduğunu sorgulatan müthiş bir eser. Para, mülk, mevkii... Hepsi boşa çabalanan küçük şeyler. Ölümle yüzleşeceğiniz anlarda sadece sevgiye ihtiyacınız olacak ve biz de bunu yüzleşme anında idrak edeceğiz. Çünkü okuduğumuz İvan ilyiç'in
Reklam
Puan vermedi·88 syf.·
2021 1. kitabı
Çok beğendiğim kitapları yorumlamakta zorlanıyorum. Ne yazarsam yazayım hak ettiği değeri vermiyor hiçbir övgü. "Ademden Önce" de bunlardan biri. İlk sayfalardan itibaren okuru kendisine bağlayan bir kitap ki bunu başarabilmek zordur. Genelde okur başlangıçta mekanı ve kişileri tanımaya çalışır . Konuyu anlamaya çabalar. Hikayenin içinde kendine yer açıp artık çıkmak istemeği kıvama gelene kadar en az on sayfa geçer. Bilemedin beş. Üç ?
Ama bu kitapta öyle değil. Başladığınız andan itibaren sizi esir alır.(Biraz iddialı oldu ama bu seferlik torpil yapıyorum.)
Konusu ; modern çağda yaşayan bir kişinin, ilkel çağda yaşayan atalarından kalan anılarıyla, düş ve gerçekliği buluşturması. Henüz insan olamamış ama insanımsı varlıkların yaşantıları, gelişim evreleri ve maalesef hala gelişmeyen yönleri.
Kitabin içeriğine fazla girip okunurluğunu riske atmak istemiyorum.
Bu kitabı okumadan önce, benim tekrarları olan rüyalarım uçabiliyor olmamdı. Ben yüksekten düşüp tam çakılacağım zaman uyanmazdım kimileri gibi. Kanatsiz süzülürdüm göklerde. Tam bir uçuş değil elbet, düşmeden konabilmekti benimkisi. Belki bu da bana atalarımdan kalmadır.
Ama Kitabi okuyunca rüyalarım evrimleşti. Yazar o kadar gerçekçi ve müthiş bir hayal gücüyle anlaşmış ki düşlerimde artık binalarda değil; mağaralarda yaşıyor, ormanda daldan dala zıplıyor, maymunlarla dans ediyorum. (Evrim bunun neresinde¿)
Dili ise yalın ve sürükleyici. İlkel çağlara yolculukta okura iyi bir rehber olmuş.
Rüyalarınızı anlamlandırmak, atalarınızı ziyaret etmek ve daha niceleri için bu kitabı mutlaka okuyun. Beğenmezseniz eğer en azından mağara insanlarıyla tanışmış olursunuz.
Alıntı: "Rüyalarımda karşılaştığım "ben". çağdaş insanın ortaya çıkışından çok önce, eski çağlarda var olmuştu. oysaki diğer "ben", insan yaşamından
Reklam