Bahar
@_Baharr__
Şu anda okuduğu kitaplar
Reklam
Yaklaşamadığım bir hikaye.1000Kitap
Agota Kristof’un bu eserini bir süre önce okudum. Açıkçası bir inceleme yazıp yazmama konusunda kararsız kaldım. Kitabın neyi, nasıl anlatmak istediğini görebiliyorum; bilinçli bir şekilde okuyucuyu hikâyenin içine almıyor. Bu da beni hem etkiledi hem de rahatsız etti.
Kitap hakkında okuduğum incelemelerin neredeyse tamamı, onun ne kadar ‘müthiş’ olduğu konusunda hemfikir. Bu da beni kendimi sorgulamaya itti: “Bir tek ben mi hikâyenin dışında kalmaktan rahatsız oldum?”
O yüzden bu yazıyı yazmaktan vazgeçmek üzereydim. Sonra fark ettim ki, belki de tam da bu yüzden yazmalıyım. Çünkü Kristof’un yapmak istediği şey, benim üzerimde kesinlikle işe yaradı.
Hikâye, adını hiç öğrenemediğimiz bir ülkenin, adını hiç öğrenemediğimiz bir şehrinde, savaşın korkunç gölgesi altında hayatta kalmaya çalışan iki kardeşin yaşadıklarını anlatıyor. Ancak bu anlatım, alışık olduğumuz tarzlardan çok farklı; duygudan arınmış, neredeyse klinik bir sadelikle sunuluyor.
Hikâye çok sert, okumakta zorlanacağınız kadar sert. İki küçük çocuğun şahit olduğu vahşet, trajedi, hatta sapkınlıklar akıl sınırlarının ötesinde. Okuduklarınızın dehşetiyle kardeşlere sarılmak istiyorsunuz ama Kristof, okura şefkat hissi bile tanımıyor; çünkü o dünyada şefkatin yeri yok. Bu da tam olarak kendimi hikâyenin dışında kalmış hissettiğim yer.
Hikâyenin ikinci kısmında ikizler birbirinden ayrılıyor. Yıllar geçiyor ve onların yetişkin hâlleriyle tanışıyoruz. Ama trajediler bitmiyor. Tabii biz hâlâ onlara yaklaşamıyoruz. Kristof bunu bilinçli yapıyor elbette. Okuyucuyu dışarıda bırakıyor. İkizleri tüm kötülüklerin içine atıyor ama onlara dokunmamıza izin vermiyor. Onlar yetişkin olduğunda bile onları koruma isteğiniz azalmıyor — ama hâlâ yaklaşma izniniz yok.
Peki Kristof neden bu anlatımı seçiyor?
Kitabı okurken
Kabuk var, içi boş1000Kitap
Bir korku hikayesinden ne bekleriz? Elbette korkmayı bekleriz ama iyi bir korku hikayesi söylediklerinden çok daha fazlasını anlatır. İnsanın içindeki karanlığı, bastırılmış duyguları, zihinsel gölgeleri harekete geçirir. En azından benim için böyledir. Bu nedenle açıkça söylemeyim bu kitabı sevmedim.
Trambely'in elinde -pek orijinal bir hikaye olmasa da- güzel bir hikaye var. Bir grup genç ve başına gelenler. Kahramanlarımız Valentina, Cleo, Karson ve sıska çocuk (sıska çocuğun adını öğrenemiyoruz) bir korku filmi çekmeye karar veriyorlar. Filmin senaryosunu Cleo yazıyor. Yakınlarındaki terk edilmiş bir okulda bir maske bulduğunu ve bundan etkilenerek bir senaryo yazdığını söylüyor. Filmin adını da 'Korku Filmi' koyarak bir bakıma korkacağımızın da garantisini veriyor.
Film çekimleri başlıyor, çekimler istedikleri gibi ilerliyor fakat büyük bir trajedi ile sonlanıyor. Film hiç bir zaman tamamlanamıyor. Ama filmin hem yönetmeni hem oyuncusu olan Valentina, filmin üç sahnesini sosyal medyaya yüklüyor ve bu üç sahne ile bu film bir kült haline geliyor.
Yıllar sonra başka bir film ekibi bu filmi tekrar çekip yayınlamak istiyor. Bu nedenle filmin karakterlerinden hayatta kalan tek kişi olan sıska çocuk ile iletişime geçiyorlar. Film ekibi hem sıska çocukla filmin yeniden çekiminde çalışmak istiyor hem de orijinal filmin çekimlerinde gerçekte neler olduğunu ve neden filmin hiç bir zaman tamamlanamadığını öğrenmek istiyor. Ve biz kitapta sıska çocuğun hatıralarında dolaşıp gerçekte neler olduğunu öğrenmeye başlıyoruz.
Buraya kadar her şey yolunda elimizde ilgi çekici bir hikaye var karakterleri tanımaya başlıyoruz. Bu filmi çekmek ile ilgili onları neyin motive ettiğini anlamaya başlıyoruz. Fakat sayfalar ilerledikçe bir sıçrama noktasına ihtiyacımız oluyor ama bu
Reklam