Berkencim, gözünün alabildiği her yer insan kaynıyor; samimiyetsiz gülüşler, zoraki selamlaşmalar, bitmek bilmeyen beklentiler... Hepsi üst üste biniyor ve ruhu nefessiz bırakıyor. O kalabalığın tam ortasında dururken, zihnin çoktan valizini toplamış, kimsenin adını bile bilmediği o ıssız yerlere sığınmış durumda. Burdasın ama aslında burda olmak istemiyorsun. Her bir saniye, gitmek istediğin o mutlak sessizliğin hayaliyle, katlanmak zorunda olduğun bu berbat gerçeklik arasında mekik dokuyorsun sayın Berkencim.