Berken
@_Berken
Ne li vir im, ne jî li wir…
Artık alıntıları paylaşmayı bıraktım, okuduklarım sadece bende kalsın. Buraya ise sadece ara sıra bir şeyler karalamak için uğrayacağım.
Şu anda okuduğu kitap
İnsan, kendi içindeki o devasa boşluğu doldurmak için sürekli bir şeyler inşa eder üstatlar; duvarlar örer, hesaplar yapar, kolonlar diker. Sanki o betonlar soğuyunca ruhundaki sızı da donup taşlaşacakmış gibi. Ama hayatın matematiği, senin cetveline uymaz. Sen en sağlam temelini attığını sandığın anda, yerçekimi en zayıf noktanı bulur ve oradan bastırır. Acı bir dram değil, bir malzeme yorgunluğudur. Yorulursun, ama dünya durup senin dinlenmeni beklemez. Anlıyor musun dayıcım?
Dışarıda herkes birer başarı anıtı gibi dolaşır, parlatılmış maskeleriyle birbirlerini selamlarlar. Oysa her parıltılı ekranın, her sahte gülüşün arkasında, yıkılmasın diye bin bir yamayla ayakta tutulan o eski yapılar gizlidir . Birbirimizin enkazını görmeyiz, sadece boyalı cephelerimize hayran kalırız. Bu, modern zamanın en büyük sahtekarlığıdır. Herkesin her şeyi tamdır ama kimsenin ruhu yerinde değildir. Gerçeklik, gece yarısı başını yastığa koyduğunda odaya dolan o ağır sessizliktir xalo. Orada ne bir unvanın kalır ne de bir statün. Sadece sen ve o dürüst, sert karanlık. Dünya, sen o karanlıkta kendi parçalarını toplamaya çalışırken bile en ufak bir duraksama yaşamaz. Güneş, dün gece senin dünyan başına yıkılmamış gibi, sabah yine o aynı umursamaz ışığıyla odaya sızacak. Bu bir lütuf değil, dünyanın sana "senin yokluğun hiçbir şeyi değiştirmez aslan parçası" deme şeklidir.
Ayakta kalmak için bir mucizeye değil, sadece biraz daha sertleşmeye ihtiyacın vardır. Çünkü bu dünya, yumuşak olanı önce çiğner, sonra yutar, sonra da unutur sayın arkadaşlar.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Hangi meczup şu tütünü buldu la! Sabah gözünü açar açmaz beyninden önce parmaklarının çakmak araması yetmiyormuş gibi, bir de rahat içebilmek için hiç iştahın yokken zorla bir şeyler atıştırıyorsun. Vücudun temel ihtiyacı olan beslenmeyi bile sigaranın keyfine amade etmişsin, resmen sigara patron olmuş, biz de onun dumanı rahatça tütüversin diye sabah mesaisine başlayan hizmetkarı. Kendi paramızla kendimizi öyle bir cendereye sokmuşuz ki, karnımızı doyurmamız bile yaşamak için değil, zehirlenmeye uygun zemin hazırlamak için. Bu kadar saçma ama bir o kadar da vazgeçilmez bir esaretin kölesi olmak gerçekten büyük bir ironi.