Kalbimden geçen hiçbir cümle dilime gelene kadar sağ kalmıyordu, her birini katlediyordum. Sanki elimde bir bıçak vardı ve ben konuşmamayı seçtiğim her saniye onu biliyordum.
"...Ama bugüne kadar üstesinden geldiğin her şeyi bir ders olarak görüp hayatına devam etmelisin. Evet, yas tutmalıyız; çığlıklar atmalı ve ağlamalıyız da evet ama tüm hayatımızı böyle geçiremeyiz. Yaşamak diyemeyiz o zaman buna."
bana sessiz ol diyorsun
görüşlerim güzelliğinden çalıyormuş
oysa sen söndür diye değil
içimde yanan ateş
kolay lokma olduğumdan değil
dilimin hafifliği
yaradılıştan ağırım
yarı bıçak yarı ipek
unutması zor
kolay değil
aklın izlemesi