Bir yolun sonuna geldiğimizde yolun sonuna işaret eden nedir?
Yoldaki işaretler mi?
Yoksa üzerimize sinen dinginlik mi?
Veya gönlümüzü saran o rahatlık mı?
Yolculuk çok yorucu geçmişse ne hisseder insan?
Sürekli ayağımıza giren kramplarla, sırtımızda düz bir zemine uzanamamanın ağrısıyla boğuştuğumuzu hayal edelim…
Bütün yolculuk böylesi bezginliklerle geçmişse o yol bitmeyecek hissi verir.
Bunca rahatsızlık verici hissiyattan sonra yolculuk bittiğinde yolun bittiğine inandıramaz insan kendini.
Ama anlamak gerekiyor.
Her yolculuk bitmekle mükelleftir.
Her yoldaş yolun sonuna değin yanınızda olmayacaktır.
Bazılarını uygun bir yerde indirmek gerekir.
Gerekir ki yolculuk kolaylaşsın, yol bitebilsin.
Hülasa menzile varabilelim.