Ömür Hanım

Ömür Hanım
Varoluşsal melankolik
180 okur puanı
Kasım 2020 tarihinde katıldı
Biraz yorgunum, kavgaları birikiyor insanın! Her uzvundan ayrı ayrı taşıyor acısı zamanla! Yaşımdan yorgun, yaşımdan telaşlıyım bugünlerde! Kaç yaşındayım sahi saymadım, bilmiyorum! Belki kırklarımdayım belki otuzlarımda! Belki de doksan sene yuvarlandım bu dünyanın sırtında! Hiç bilmiyorum! Hayat taviz vermediği hızı ve kavgasıyla akıp gidiyor! Baharın rahiyasından akıp coşan çiçeklerle hatırlıyorum lise yıllarımızı! Kimimize kış, kimimize bahar olup canıyla değen babalarımızı! Bu memlekette insanlar belki de en çok baba sancısıyla inliyor, en çok baba deyince aklımıza gelir çocukluğumuz! Mazinin araladığı perdeden sızıyor eski günler! Onlarla kavgalı onlarla sevdalı olduğumuz! En çok baba yokluğunun hüsranıyla kızıyormuş zaman ayrılığın yarasını! İnsan baba olunca anlıyormuş babasını! Şilan AvcıŞilan Avcı
Bu Öğretmen
Eşi bulunmamış bir çiçek Gökyüzündeki Güneş, Ya da Ay Eşi benzeri bulunmamış bir kişi Kalbimde de yeri orası Küçücük kalbim Ona karşı büyük sevgim Güneşim Belki zaman yetmedi Yetmez zaten Seviyorsan birini Sonsuz zaman versende yetmez Zaman dediğin ne zaten Su gibi akıp geçer Ama siz kalbimde, Geçmeyecek izler bıraktınız ..,... Hilal CESUR🌙
Şiir
* NEVRUZ *
Börteçine kurdun adı, Ergenekon yurdun adı, Dörtyüzsene durdun hadi, Çık ey, yüzbin mızrağımız!
Hayat