Yani insanların değişmediğini mi yoksa gerçek anlamda hiç değişemeyeceğini mi düşünüyorsunuz? diyorsun.
Bence insanlar değişir, diyor, elbette, ama esasen daha da fazla kendileri olurlar sadece.
Bu düşünce rahatlatıcı mı yoksa müthiş üzücü mü bilemiyorsun.
O zaman umut nerede, diyorsun, hiçbir zaman gerçekten yeni baştan başlayamayacaksak, ne bileyim, başka bir şeye ya da daha iyi bir şeye dönüşemeyeceksek?