"Yalnızlığın iyi bir şey olması"başlı başına yeterli bir anlam teşkil etmez. Karanlığa uzanan ellerin arasında günü avuçlayabilmek de, hakikatiyle anlatılmış bir vahye kulak tıkamak da yalnız başına icra edilir.
Değişmek neden suçluluk yahut üstünlük cümleleriyle karşılanır? Yahut anlaşılma gayreti güden bir insanın yolları neden yokuşa sürülür?
Madem ki konuşmak, imtiyazlı bir ayrım;
neden hayvanların sözlerinden geri kalınmaz..