Elə buna görə də insan nə qədər ki sağdır, o, ruhən dəniz kimi qüdrətli, səma kimi nəhayətsizdir, zira onun düșüncəsinin hüdudu yoxdur. Ondan sonra isə kimsə bir başqası davamını düşünəcək, ondan sonra bir başqası, sonra daha bir başqası və bu minvalla nəhayətsiz olaraq düşünəcəklər.
Pollan, kitabına seçtiği alt başlıkta bizi bir soruyla karşılıyor: "Bir elmanın sizi kullandığını düşündünüz mü hiç?" Büyük olasılıkla düşünmemişizdir! Tersine, yukarıda değindiğim erekselci varsayımlarımız nedeniyle, elmayı yetiștirip çoğaltmaya özgürce karar verip bu kararı hayata geçirenlerin insanlar olduğundan o kadar eminizdir ki, eğer biri diğerini kullanıyorsa kullanan kesin insan, kullanılansa zavallı elma olmalıdır. Pollan bu ilişkiye bir de şöyle bakmamızı öneriyor: Elma, şekli, lezzeti ya da besin değeri sayesinde insan denen türün arzusunun nesnesi olmayı başarmıștır. Bir başka deyişle, tam da var-kalma
çabası göstermek bakımından o denli başarılı olmuștur ki, kendi başına saçabileceği tohumlardan çok daha fazlasını biz insanları kullanarak her yere saçmayı başarmıștır. Bu bir güç ifadesidir! Elma, eğer bugün dünyanı birbirine çok uzak yerlerinde bile varsa, bu var-kalma çabasının kendisini dışa vurma tarzının ne denli güçlü olduğunu göstermez mi?