Ne kadar istesem de benden gidenleri,
Bilirim pişmanlık geçmişi getirmez geri.
Artık atamaz oldum içimden geçenleri;
Mahcubum, bir duaya muhtacım geceleri.
Kendimden vermişim, oysa iyiydi emeklerim;
Bir günaha girmişim, kurtarır mı amellerim.
Hani nerdeler şimdi, hep yüceydi emellerim;
Yüreğim mi ekşidi, affedilmez mi ettiklerim.
Affa muhatap benim, hatip olan da,
İşte budur bana cezamdan çok ceza.
Dinledim kendimi, konuştum çok defa;
Ne ettimse gönlüme, hepsi kendime cefa.
Derdime bulsam bir deva, ah etmem bir daha.
Şükrederim halime ama bulamadım bir defa.
Buğzeylemiş kalbim ve kendini kınar nefsim,
Bir tebessüme hasretim, yeter mi ki nefesim!