إِذَا مَاتَ الْقَلْبُ ذَهَبَتِ الرَّحْمَةُ
Kalp öldüğünde merhamet (acıma duygusu) yok olur.
وَإِذَا مَاتَ الْعَقْلُ ذَهَبَتِ الْحِکْمَةُ
Akıl öldüğünde hikmet (idrak, sağduyu) gider/yok olur.
وَإِذَا مَاتَ الضَّمِيرُ ذَهَبَ کُلُّ شَيْءٍ
Vicdan öldüğünde ise her şey yok olur.
Her şeyde bir olumsuzluk arayan, her zaman eksik yanlar üzerinde duran, gülün bile dikeni var diye tepki gösteren ve hiçbir şeyi beğenmeyen kimseler, çok yoruyor insan kalbini, çok boğuyor insan ruhunu...
Ey kara cübbeli, senin gündüzün gece;
Taş atma dünyayı bilmek isteyenlere.
Onlar Yaradan’ın sanatı peşindeler:
Senin aklın fikrin abdest bozan şeylerde.
Belki de hz. mevlana'nın aşkla arandaki engelleri bul demesi gibi