Herkes bır bır konuşup akıl veriyor da benden başka kimsenin öldüğü yok… akıl bende de var, asıl lazım olan yaşama kudreti. Onu da kimsenin bayramlık şeker gibi ikram ettiği yok.
Sevildiğini söylemeye, sevildiğini işitmeye bile lüzum duymadan, beklemeden, ummadan, borçlanmadan, alacak defterine yazmadan, hesap kitap yapmadan, sırf içinden öylesi geldiği ve elinden de başka türlüsü gelmediği için sevivermek birini.
“…insan o yaşlarda zaman çabucak geçsin de çocukluğun esaretinden kurtulup tümüyle özgürleşsin istiyor. Geçen zamanın yanında götüreceklerini kestiremiyor.”