Benim için yaşamın ta kendisi olduğunu bilmiyorsunuz sanki; ama ben rahatlık nedir bilmem ve size de veremem. Bütün benliğimi, sevgimi... Evet sizi ve kendimi ayrı olarak düşünemiyorum. Siz ve ben, benim için biriz. Ve bundan böyle ne kendim, ne de sizin için rahat olma olasılığı görmüyorum. Umutsuzluk, mutsuzluk olasılığı görüyorum... Ya da mutluluk olasılığı görüyorum, hemde ne mutluluk !... Mutluluk olanaksız mı yoksa?