Kitapseven1si
@_Kitapseven1si_
Bir gönül şiiri. ‘Y’
100 okur puanı
Eylül 2020 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
İnsan kendini bilgi konusunda geliştirmeden önce ne kadar mutlu, ne kadar her şeyden habersiz hayatını yaşayıp gidiyor. Martin Eden gibi bilginin farkına varıp; okuyup, fikir sahibi olup , bütün gerçeklikleri gördüğünde büyük bir hayal kırıklığı yaşıyor. İşte ölüm tam o anda gözler önüne geliyor. Özellikle burjuvazinin gerçekliğini gördüğünde neden sorusu başlıyor. Sınıf farklılığının aslı aslında bilim, bilgi olsa insanı bu kadar mutsuz etmez. Hayatın gerçekliğinin acımasızlığı büyük bir darbe gibi. İşte bu yüzden kitabın son mısralarda Martin diyor; ölüm acı vermezdi. Hayattı, hayatın sancısıydı bu feci, bu insanı boğan his.
Öldüren his...
Reklam
İçim çok buruk. Hanna neden bu kadar yalnız bırakıldı? Neden böylesine acı çekti?
Eğer başından beri okuma-yazma bilmediğini söyleseydi ve çocuk ona yardımcı olsaydı belki de sonu böyle olumsuz bitmezdi. Bilmiyorum belki de Hanna'yı çok benimsedim ve mutlu olmasını istedim. Bu yüzden kitabı mutlu son isterdim.
Neden hikayeler mutsuz sonla biter ki? Mutlu sonları neden daha çok göremiyoruz?
Kendini sorgulayanlara
Her felsefecinin doğruları söylediğini sonra aslında yine kendi doğruların olduğunu ve aslında hiçbirinin doğru olmadığını...
Acaba bizde gerçekte değilde bir kitabın karakteri miyiz ?
Hepimiz birer Alberto ve Sofie olabilir miyiz?
Ben bir insandım!Spoi içerebilir
Bir yankı! Durmadan kulağıma bir şeyler fısıldıyor. Düşüncelerimi, sorularımı, olanları, olacakları, idrak etmeye daha doğrusu kendi içimde sindirmeye çalışıyor ve bunu yaptıkça ezildiğimi hissediyorum.
Sanırım bende belki yazarak kendime gelmeye çalışabilirim.
İstanbul'da gazeteci olan İbrahim'in bir gün arkadaşı Hüseyin'in ölüm haberini alıp merak etmesiyla Mardin'e gidip hikayesini öğrenmesiyle başlıyor. Şengal Dağı, IŞİD, ezidi dininin bi arada olmasının merakı üzerine İbrahim Hüseyin'i öğrenmeye anlamaya çalışmasıyla hatta Hüseyin'leşmesine kadar gidiyor...
Sanırım bende Hüseyin'leşiyorum...
Zilan’ın yaşadıklarını, Nergis’in dayanamayıp kendini intihar etmesini, Meleknaz’ın kime ait olduğunu bile bilmediği birinden hamile kalıp doğumunu yaptıktan sonra çocuğunun kör doğmasını Hüseyin'in onları koruyup Meleknaz’a âşık olup onunla evlenme kararı üzerine Avrupa'ya göç edip sırf müslüman diye katledilmesini kabullenemiyorum.
İlk defa bir kitabı okurken bu kadar derinden hissettim ve ağladım. O kadar huzursuzum ki tam anlamıyla ne yazmam gerekiyor bilmiyorum. İbrahim'in dediği gibi tam olarak hangi kelimeleri kullanacağımı bilmiyorum sanki ne söylesem eksik kalıyor. İçimde çok derin bir yara var ve sızlıyor. O sızı geçmeyecek sanki...
IŞİD’i, zalimliği, yobazlığı, dindarlığı, kötülüğü reddediyorum ve hepsini kınıyorum!
Tutunamıyoruz albayım!Spoi içerebilir
Bu kitabı okumaya başladığımda ne yalan söyleyeyim ürkmedim değil. Bu kadar sayfalarca dolu bi kitabı nasıl olurda bitirebilirdim diye düşündüm. Tâbi çevremdekilerin de payı var( çok geçmeden