İnsanlar sürekli başkalarının acılarında kendilerini görmek istiyor. Başka kişilerin hüzünlerinden kendine pay çıkartıyor ve bu onlara iyi geliyor. Bir yerlerde insanlarla aynı şekilde hissettiğini bilmek, yaşadıklarının normal olduğunu düşünmek ve en çokta ufak bir anlaşılabilme hissiyatı…
Kişinin kendisinin aslında desteğe ne kadar ihtiyacı olduğunu gösterir. Herkesin acısı kendine büyük gelir ama asla hafife alınmamalı. Desteğe ihtiyacı duymak kötü bir şey değil aksine kendine duyduğun saygıyı gösterir.
Olmuyor demek ki insanları tatmin edecek şekilde iyi bir insan olamıyorum. Ne önemi var diyorum önüme bakıyorum ama yinede kendimi dönüp dolaşıp aynı yerde buluyorum. Sorguluyorum, bir gün dahi olsa bu sorgulama benim kontrolüm dışında olan şeyler tarafından beni yıpratıyor.
İnsan en çok kendi ile yüzleşiyor, kendinden kaçıyor ve kendini kandırıyor. Herkese hoşgörülüyken kendine gaddar , herkese saygılıyken kendine aşağılayıcı düşünüyor.