Efendimiz (sas) bir ömür dilinden düşürmediği dualarının birinde: “Eûzü bike mine’l-buhli ve’l-keseli…/Cimrilikten ve tembellikten Allah’a sığınırım…” demiştir.
Peygamber Efendimiz (s.a.v): “ Cömert ile cimri adamın misali, zırh giyinmiş iki adamın misali gibidir. İkisi de zırh giyinmiştir. Cömert adam kendinden istenilince verir, bazen istenmeden verir, o verdikçe üzerindeki zırh genişler, genişledikçe o zırh hem ona rahat ettirir, hem de onu her türlü tehlikeye karşı korur. Cimri adam da zırh giyinmiştir. Ama o istenilince vermez, kendiliğinden hiç vermez. Vermediği için de korkak bir hayat sahibi olur. Korktukça kabuğuna çekilir, büzüldükçe zırhı daralmaya başlar. Öyle bir hale gelir ki, o korunmak için giyindiği zırh ona en büyük azabı ve acıyı verir bir hale dönüşür.” (Buhari, Zekat, 28; Müslim, Zekat, 75)