Sana,
yazdığım tüm şiirleri çöpe atım.
Seninle kurduğum, tüm hayallerimi yıktım.
Şunu fark ettim;
Şiir çöp olunca kalpsiz kaldım,
Hayaller yıkılınca ben altında kaldım.
Bazen aklım almıyor,
onu yalnızca ben, hem de
Öylesine içten öylesine dolu dolu severken. Ondan başka hiçbir şey bilmezken, ondan başka hiçbir varlığım yokken, nasıl olur da onu bir başkası da sever.
Sevebilir ki!