Ebru
@_Pluviofil
Yazsam akıtabilir miyim yağmur damlalarının hissiyatını?
Şu anda okuduğu kitap
İnsanlardan uzak dur. Bir bütünün parçası sayma kendini. Değilsin! Kim seni olduğun gibi kabul etti? İnsanlardan uzak dur. Sevilmek için katlandığın her eziyet benliğini biraz daha tutsak edecek. Onaylanmak, kabul görmek ve hayran olunmak... İşte böylesi ilkel güdülerin peşinde harcayacaksın ömrünü. Yetmiş yaşına geldiğinde -belki biraz sevilmiş ve insanlarca hoşnut olunmuş birine dönüştüğünde- hayatımı kendim için yaşamak isterdim dememek için küçüğüm, insanlardan uzak dur. Onları duy fakat dinleme. Onları izle fakat taklit etme. Ve hatta onları sev fakat onlar için kendinden nefret edeceğin bir karaktere bürünme! Aynalarda onları görmeyeceksin. İnsanlıkla barışacağım diye savaşma kendinle. Yaşa!
Beni bir gün unutacaksan, bir gün bırakıp gideceksen, boşuna yorma derdi; boş yere mağaramdan çıkarma beni. Alışkanlıklarımı özellikle yalnızlığa alışkanlığımı kaybettirme boşuna.
Sevmek zor geliyor. Alışmamışım yoruluyorum. Her an sevdiğimi düşünemiyorum. Bazen atlıyorum. Boşluklar oluyor. Bunları boş sözlerle doldurmaya çalışıyorum. Oysa ben her an sana bakmak, bir sözünü kaçırmamak; bir kıpırdanışını, yüzünün her an değişen bütün gölgelerini izlemek, her an yeni sözler bulup söylemek istiyorum. Her mevsimde, her gittiğimiz yerde, insanlarla ve insanlarsız, aşkın değişen yansımalarını görmek istiyorum. Bütün bunlar beni yoruyor. Sen orada duruyorsun ve beni seyrediyorsun sadece. Senin için sevmek, su içmek gibi rahat bir eylem. Ben, her an uyanık olmalıyım.