Reklam
Peki evde beni bekleyen biri var mıydı? Olsa hatırlardım. Çünkü insan yalnız olduğunu unutamıyordu. Denemiştim...
İlk kez 6 yaşımda utandım kendimden. Bir yüzüm olmadığı için. Bütün gücümle utandım. Sonrasında da yüzlerce farklı neden buldum, yeniden ve yeniden utanmak için. Bin yıl yaşasam binlerce neden daha bulurdum. Çünkü insan kendine karşı acı ve öfkeden başka ne hissedebilir, bilmiyordum.
Neden hayatta kaldım? Elbette hayatta kalmış olmak yaşamak anlamına gelmiyordu. Ama bu soruları sormam için nefes almam bana yetiyordu. Bazen böyle olur, gün içinde bir an gelir ve ben var olduğum için utanırdım.
Reklam