Kız güldü. Bazı kadınlar herkesin ortasında ağlayamadıkları için gülerler. "Aslında şimdi ağlamak isterdim ama yapamam" gülüşüdür o. "Yüzüme gülümsemelerden bir maske takıp insanların arasına çıkıyorum" gülüşü. "Bir kere ağladım ve hiç kimse neden ağlıyorsun diye sormadı" gülüşü. "Anlat maya başladığım anda ağlarım, onun için susuyorum" gülüşü.
Yıllar boyunca kendi kendime şu soruyu sorup durdum: Yaşadığımız şeyleri düşününce onunla hiç tanışmamış olmayı ister miydim? Her seferinde kendime kızarak, öfkelenerek, biraz da utanç içinde hep aynı cevabı verdim, evet isterdim. Böyle düşünüyor olmak bana acı veriyor ama yine de buna engel olamıyorum.
Aşk, insanın gözlerini kendi elleriyle oyup kör etmesidir. Çünkü bakandan da, görenden de aşık olmaz. Gözünü gönüllü olarak kör eden aşığın gönlü, sevdiğinin özlemiyle aydınlanır. Aşık, aşkının yüzünü kendi muhayyilesinde yeniden yara tır. Görmek aşık için yüktür; gönlü açılan için göz zindandır.