Mən Nəsimi deyiləm, yenə soyuldum, amma sağ qaldım,
Qılınc toxunmaz bədənimə, çünki mən dərddən doğuldum, qaldım.
Mən Füzuli deyiləm, “Səni sevdim” deməz dilim,
Amma sükutum qışqırar, hər susqunluqda dağ qaldım.
Mən Nizami deyiləm, yeddi gözəldən yazmam mən,
Bir Leyli vardı könlümdə — onu da dərdlə bağladım.
Mən Dənizəm, dərinlərimdə min sirr yatır sükut kimi,
Dalğamda eşq, tufanımda min yanıq ah saxladım.
Gəlmə, sahilim yandırar səni, külüm külünə qarışmaz,
Göz yaşımı dəniz sanan çox oldu, amma duz qaldım.
Mən Dənizəm — ucsuz, bucaxsız, bir dua kimiyəm,
Əlim çatmaz heç bir limana, yalnız Allaha bağlandım.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Sual vermə, cavabım gözlərimdədir,
Sükut danışır, sözlərim səssizliyimdədir.
Dağılmışsan deyirsən, mən küləyəm,
Səni yıxan hər tufan içimdədir.
Bir riyaziyyat kimi çətin bu halım,
Hər misrada gizlənib qırıq sualım.
İkidən biri getsə, biri qalar,
Amma mən səndən sonra yarım qalmışam.
Ürək inanmır, dedin, mən də elə,
İnansam, qayıdarsan bəlkə yenə.
Səssizliyim sənsizliyin sədası,
Səni axtarıram hər gecə, yenə...
Qaranlıqdan Açılan Gözlərim
Yıxılıram... bütün varlığımla, uçuq bir binanın damından sanki boşluğa enirəm. Gözlərim göyə zillənib, ən sevdiyim rəngə — o sonsuz maviliyə baxıram. Göyün sehrinə qərq oluram, yavaş-yavaş yumulur gözlərim. Son bir damla süzülür yanağımdan. Çox sərt idi bu çırpılış... Bədənim ağrımır, amma içimdə qəribə bir boşluq var. Hiss edirəm hissizliyimi.
Qaranlıqdan açılır gözlərim. Tanımadığım insanlar ətrafımdadır. Onlara toxunmaq istəmirəm. Soyumamış bədənimə hər kəs toxunur, hər kəs bir səbəb axtarır bu gedişə. Biri deyir “Allah bilir”, biri deyir “olmalıydı”. Amma kim verdi bu qərarı? Kim qıydı mənim canıma?
Canımdan çox sevdiklərim haradadır indi? Niyə yanımda deyillər? Sanki bir quyuya atılmışam. Çox soyuqdur... Mənim ki, soyuğa dözümüm yoxdu.
Anam bilir... əgər istəsəniz, soruşun sevdiyim adama da — deyin ona, “mən qorxuram qaranlıqdan.”
Qatilim yaxşı tanıyır məni. Yoxsa necə öldürərdi məni bu qədər rahat? Bəlkə də, hakim onu bağışladı, çünki bu dünyanın qanunu belədir — qadın günahkar sayılar, kişi isə əfv olunar.
Bir qadın daha soyudu torpaqda bu gün. Bir qadın daha getdi. Amma bilən varmı? Bilən varmı, canımdan çox sevdiklərim necə yaraşdırdılar ölümü mənə?..
Bilmirəm niyə bu qədər qəribə hiss etdim bu axşam, Varvara Alekseyevna…
Heç nə olmadı əslində, amma içimdə nəsə qırıldı.
Sanki kimsə ruhumun dərinliyindəki bir simi dartdı və o səs susdu — bir daha heç nə demədi.
İndi mən gülümsəyirəm, baxan elə bilər ki, hər şey qaydasındadır.
Amma siz bilirsinizmi, insan bəzən elə bir nöqtəyə gəlir ki,
artıq ağlaya bilmir…
çünki göz yaşları da onu tərk edir.
O zaman susur, amma içi qışqırır.
Və bu qışqırığı heç kim eşitmir — yalnız divarlar, yalnız qaranlıq.
İnsanın içi parça-parça olar, Varvara Alekseyevna,
amma o yenə gülümsəyər…
çünki başqa cür yaşamaq mümkün deyil.
“İnsan içində fırtınalar qoparkən, üzündə səssiz bir sahil kimidir.
İçi yanar, amma çölü gül-çiçəkdir.
Ən sərt qışa boyun əyən iç, bəzən ən gözəl bahara gülər.
Maskalar sadəcə bir yanılsamadır, aynalar isə həmişə gerçəyi göstərməz.
Bir insanı anlamaq istəyirsənsə, gözlərinə bax —
çünki gözlər heç zaman yalan söyləməz.
Sadəcə sən, baxmaqla görmək arasındakı fərqi anlamalısan.
Gerçəyi görmək istəyən, pərdələrin arxasını belə görər.”
Bu dünyada ürəyimi, sənə verdim, ey yarım,
Adınla başlar hər günüm, sənsiz susar baharım.
Ölüm belə ayıra bilməz, qəlbim səndən ayrı qalmaz,
Tək sevdiyim sənsən mənim, sənsiz bu can yaşanmaz.
Sən güləndə gün doğar, sükut edər hər kədər,
Gözlərimdə nur sənsən, ruhum sənsiz ölər.
Hər nəfəsdə, hər duada, bir ad çəkir dilim,
Sən ol son nəfəsim, sən ol isdərəm...