Bir anlamda Hristiyanlığın acı sezgisi ve insan yüreği konusundaki haklı karamsarlığı, genelleşmiş adeletsizliğin insan için adalet kadar doyurucu oluşundandır.
Yedi defa ruhumdan nefret ettim:
İlkinde, yükseğe ulaşabilir mi acaba diye onun boyun kırdığını gördüm.
İkincisinde onu sakatların önünde topallarken gördüm.
Üçüncü de zorla kolay arasında seçim yapması istendiğinde, kolayı seçti.
Dördüncüde, bir hata yaptı ve başkaları da aynı hatayı yapıyor diye kendini teselli etti.
Beşincide, zayıflıktan kaçınarak, sabrını güçlülüğe bağladı.
Altıncıda, çirkin bir yüzü hor görerek, onun kendi maskelerinden biri olduğunun farkında olmadan onu aşağıladı.
Ve yedincisinde de, Tanrı'ya bir şükür şarkısı söyledi ve bunu bir üstünlük zannetti.