" 'Babalar, alınlarımıza yazılmış yalnızlıklardır.' dedi bir ses o sırada çıtırtıların arasından; bu cümle senin kitaplarından birinde yer alıyor, öyle değil mi?"
"Sonra işte ben orada, buz tabakalarının arasında can havliyle çırpınırken, yanımdan yöremden bir sürü insan geldi geçti ama hiçbiri, hiçbiri başını çevirip bakmadı oğlum. Anlıyor musun, hiçbiri...
Sesime kulak veren de olmadı.
Yeniden ağlamaya, gözlerinden yeşil yeşil yaşlar dökmeye başlamıştı babam.
Olan olmuş, üzülme artık, dedim; dünya böyle biliyorsun."