"Depresyonda veya keder içinde bir insanla karşılaştığımızda onun hayatında bir şeylerin yanlış gitmiş olduğunu düşünürüz, ona bir şey olduğu, başına bir şey geldiği düşüncesi zihnimizi yoklar. Belki de işte, onun başına gelen şey, işitilmemiş olmaktır. Belki de bir kişi bile çıkıp onu dinlememiştir! İnsan ses verir ve yankısını bekler. Ruhunu ötekinin aynasında seyretmek ister."
"Benden içerideki beni gör. Benimle konuş,ruhuma dokun,ruhumun sadece bir sızıdan ibaret olmadığını anla. Bak,zaten kimse kimseyle konuşmuyor. Ruhumun gözeneklerine kalbini yasla ve beni kalbinle dinle."
"Fakat sonuçta düşüncelerin de,ne kadar herhangi bir özden yoksunmuş gibi görünürlerse görünsünler,bir destek noktasına ihtiyaçları vardır,aksi takdirde dönmeye ve anlamsız bir biçimde kendi etraflarında çember çizmeye başlarlar;onlar da hiçliğe dayanamazlar."