Mesafe dediğin toprağın üzerindedir, asıl gurbet gönlün sevdiğinden ayrı düşmesidir. Yola revan olmak için ayaklardan ziyade, sükûta ermiş, kanatlanmış bir yürek icab eder.
Ben sırdım. Yalanlardan sıyrılıp korkak insanların elinde filizlenmiş, içine düştüğüm cehennemi yıllarca kendime cennet diye ezberletmiştim. Bir avuç bilinmezliğin ötesindeki o en bilinmez olan bendim.
Ey Zunnûn! Elini eteğimden çek ki, dost azamet ve haşmet zirvesinden bakmaktadır. Seni, kendisinden başka birinin eteğine sarılmış olarak görürse, seni ona havale eder, onu da sana!