"Seni göremiyor olmam, seni her zerremde hissetmediğim anlamına gelmez. Benim hikâyem seninle başladı. Ve inan bana, bu hikâyenin bittiği tek yer de sensin."
Aynaya bakamayanlar, çoğu zaman güçlü görünmeyi öğrenmiş kişilerdir. Kırgınlıklarını saklamayı, hayatta kalmanın şartı sanmışlardır.
Oysa iyileşme, aynaya bakabilmekle değil; aynadaki kişiye düşman olmaktan vazgeçmekle başlar. Kendine yöneltilen her sert cümle, başkasından duyulmuş eski bir yankıdır. İnsan, kendini suçlamayı bıraktığında fark eder: Utanç, onun gerçeği değildir; sadece ona uzun süre emanet edilmiştir. Ve her emanet gibi geri verilebilir.