Ayşe Akyol
@__Ayse_
Ma bi rastî jî mirin xelata jîyanê ye?
Zeytinlere vuran sabah ışığını izliyorum.
O ışıkta dinlenen seni izliyorum.
Sabahı çekiştiriyor iki arkadaş serçe…
O serçelerden yırtılan hayatı izliyorum.
İki dilim ekmekteki “iki”yi izliyorum.
Sen ve ben olmak hakkında izliyorum.
İnsan yalnız doğar, yalnız ölür, bu doğru.
Bu doğrudaki acıyı izliyorum.
Zeytinlere vuran sabah ışığı kayboldu…
Kaybolan neşeyi izliyorum.
Çaydanlıkta duman,
ilk vapurda mahmurluk,
işçi kadınların güzelliğini izliyorum.
Zeytinde dinlenen çekirdeği izliyorum.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Niha di bin barana giriyê nas û dostên bavê xwe de ji xwe re li niqutek poşmanî digerim ji bo ez bibêjim xwezî ez ji bavê xwe nereviyama.
