"Herkes kendi hayat yolunda acılar çekip iyileşir." İyileşir mi sahiden? Her acının bir sonu var mı? Ölüme gözü açık giden o kadar insan varken "iyileşmek" sözcüğüne ne kadar doğru diyebiliriz? Bazen iyileşemiyorsun. Alışmak da değil... Düpedüz yitirmek... Yitirmek. "Yakın birini ölüm sonucu kaybetmek." Eser dünyanın tüm annelerine ithaf edilmiş. Özellikle de çocuklarına veda etmek zorunda kalanlara...

Cemal Süreya'nın çok sevdiğim bir şiiri var: "Sizin hiç babanız öldü mü? Benim bir kere öldü kör oldum Yıkadılar aldılar götürdüler Babamdan ummazdım bunu kör oldum." Peki ya sizin hiç çocuğunuzu yitirdiğiniz oldu mu? Yaşarken yitirmek de dahil... (Rabbim böyle bir acı yaşatmasın!) Bir anne için böyle bir acının tarifi var mı? Bir insanın hayatını bundan daha alt üst edebilecek ne olabilir hayatta!

Böğürtlen Kışı Bazı kışlar mevsimsiz gelir. Bazı kışlar mevsimsiz götürür sevdiğin ne varsa hayatında! Tam çiçekler açtı, havalar ısındı dediğin anda öldürür bütün çiçekleri yağan kar. Vera Ray; hayatında yegâne varlığı oğlu Daniel olan bir anne. Yaşam telaşı onu yaşatmak... Yıl 1933, karlı mayıs günü... Zaten yolunda olmayan şeylerin tamamen yoldan çıktığı, tutunulan bütün dalların koptuğu gün. "Hangisi daha zor, bilmiyorum," dedim. "Birini aniden kaybetmek mi, yoksa onu yavaş yavaş, günden güne kaybetmek mi?" (s. 180) Kaybettiğin şey, kaybetmen gereken en son şeyse bunun bir önemi var mı? Ne yaparsın yitirdiğini bulmak için? Neleri kaybetmeyi göze alırsın? Ya da daha neyini kaybedebilirsin ki?

Edebiyat

Böğürtlen KışıSarah Jio · Arkadya Yayınları · 201144,9bin okunma

Kader yıldız

Eseri okumadan evvel birkaç alıntısına denk gelip etkilenipte okuma kararı aldım . Fakat okuduktan sonra mesele alıntı değilmiş mesele kitabın içeriği insanların ayrıştırması mesele yaşaması münmünken yaşayamaması ah Daniel ah vera ray ne diyebilirim ki yüreğim parçalandı..