Cigdem
@__Luna_
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
BU KENTE GELİRSEN MUTLAKA UĞRA
Olurda bu kente gelirsen mutlaka uğra
Gel otur yoksul yanıma
Başını dizime koy
Saçlarını okşuyayım
Çekinmesin gözlerin benden
Sana zararım dokunmaz
Halen beni tanıdığınım
Hiç değişmedim Bu kente gelirsen mutlaka uğra
Kulağım duymaz olmuş
Yinede sen Şarkılar söyle bana
Sesine hasretim
Ölümle aynı beşikte bedenim
Ellerinle salla
Ölümüm senin elinden olsunBu kente gelirsen mutlaka uğra
Gelemesen de
Akşam vakti balkondan el salla
Varlığınla yetineyim
Gelmedin diye
geceler düşman kesilir bana
Yakamdan tuttu azrail
Ha öldüm ha öleceğim
GitmeGidersen
Sokaklar pusu kurur
Kudurur asfaltlı caddelerBu kente gelirsen mutlaka uğra
Duamla korurum seni
Son nefesini öpeyim
Yoksa huzursuz öleceğim
Gel baş ucumda otur
niniler söyle bana
Ölüm döşeğinde sesinle yetineyim
Şarkıyı değil, o şarkıyı ilk dinlediğin zamanki kendini özlüyor-sun. O zamana dokunamadığını anlayınca da şarkıyı bir daha dinliyorsun. Geçmiş zamanın şimdiki zamanın işleyişine burnunu sokmaktan vazgeçmemesi de diyebiliriz buna.
Aramanın bulmaktan kutsal olduğunu bilenler dünyanın hazinelerine değil, sırlarına meylederler. Bende öyle yapmak niyetindeydim ve bu ancak her şeyi unutturacak, şuurumu durultacak bir rüya ile mümkündü.