Esasen dev bir yarayım ben...
Ana rahmine düştüğüm an duyumsadım acıyı. Kaburgalarımı saran sezgilerim gitmem gereken yeri tarif edip durdular yıllarca. Ruhumun ortasına çöken gitme arzusuna bir süre sonra mukavemet gösteremedim ve oraya gitme isteğiyle ayağa kalkmaya çalıştı fakat ne zaman yürümeye yeltensem dönüp dolaşıp bu dev yarayı, kendimi, tavaf etmekten öteye geçemedim.
"Bakın yağmur yağarken saray yerine bir tavuk
kümesi görsem, ıslanmamak için belki kümese girerim. Fakat kümes beni yağmurdan korudu diye şükran borcumu ödemek için, kümese saray gözüyle bakmam. Bana gülecek, hatta böyle bir durumda kümesle saray arasında bir fark olmadığını söyleyeceksiniz. Evet hayatta tek gayemiz ıslanmamak olsaydı, dediğiniz doğruydu."