Ayrılık vardı hep
Ay gece olunca pay eder ayrılığı
Ey güzelce yakalandığım
Mutlulukla sunulan
Bize bahşedilen armağan kılınan
Ayrılık sen ki
Aşkın ve sanatın
Durmadan doğumlar getiren anası
Öyle bir toplum, öyle bir kültürdü ki, insan sevgiyi yakalamak için çabaladığını sandığında içindeki son sevgi kırıntılarını da yitiriyordu!..
Çünkü anımsanmak, sevilmek ve saygınlık görmek için gerçekten varolmak yetmiyordu. Görünmekti aslolan artık. Görüntün aslından önemliydi!... İnsan böyle yaparak yok olduğunu hissetse de "varolduğunu" bağırmalıydı!...