Buna göre sevgi, diş bir nedenin fikriyle beraber giden sevinçten başka bir şey değildir; nefret ise dış bir nedenin fikriyle beraber giden bir kederden başka bir şey değildir. O halde açıktır ki, seven bir insan sevdiği şeyin yanında olmaya ve onu korumaya mecburen çaba sarf edecektir, öte yandan nefret eden biri de nefret ettiğini uzaklaştırmaya ve yok etmeye çabalayacaktır.
Ayrıca iştah ve arzu arasında hiçbir fark yoktur, ama çoğumuz kendi iştahının bilincinde olan insana arzulu deriz. Demek ki arzu, bilincine varılan iştahtır.