Çocuğun kendi yaşam alanından sorumluluk alması ve sınırlarının bilincine ulaşması önemlidir. "Üzülme, yüzünü asma, telaşlanma, kızma, sabırsızlanma" gibi duygularını yönlendirici, denetleyici ya da bastırıcı sözler söylemeyin; bırakın çocuğunuz nasıl hissettiğinin farkına varsın ve duygularını nasıl yöneteceğine kendisi karar versin.
Denetleyici anne-babalar çocuklarının kendilerinden çekinmelerine, korkmalarına önem verirler. Onların dilinde bu, "saygı"dır. Korku ile saygı arasındaki farkı anlayamadıklarından, "iyi çocuk yetiştirmek" adına çocukları korkuturlar, utandırırlar.