Biz insanlar, bu dünyaya kaybımızı bulmak için geldiğimizi unuttuk; vaktimizi ve kendimizi hayatın gelişi güzel ve iptidâi kıymetleri ile israf ediyoruz. Çoğumuzda tahta atını kamçılayan, çamurla evler, fırınlar yapan çocukların, kendilerince manalı fakat büyüklerce gülünç olan iddialı zevkleri vardır
.. zira insanlık sıfatına liyakat kazanmak için hayvanlık duygularını dizginlemiş olmak lazımdır.
gerçi hayvanla müşterek olan duygularımızı da bize hilkat vermiştir; fakat onlara hükmedecek endişe, akıl ve iradeyi de hayvana değil yalnız insana gene hilkat bahşetmiştir. Şu halde, hayvan, hayvanca fiillerinden mes'ul olamaz; ancak biz bu temayülleri zapturapt altına almadığımız için kötü görülür hatta sırasında mahkum oluruz