Eski bir şarkıda "Geçip giden ah zamanları bir yerlerde bulsam. Sonra üzülsem" diyor.
Geçip gitmiş olan güzel günleri bir daha elde edemeyeceğini bilmiş olmanın hüznü...
Sevdiğime "Can Özüm" diye hitap ediyorum zaman zaman.
Bir meyve tohumunu düşünün. Tohumun özü olmazsa ne olur? Geriye bir kabuk kalır. Toprağa eksen ağaç olmaz. Kabuğunu kırıp içindekini yemek istesen fos çıkar. Velhasıl özü olmayan tohum kabuktan ibarettir.
Aynı bunun gibi içinde sevgi bağlılık olmayan beden de kabuk oluyor. Yalnız içinde sevgi özü olursa o ayrı. O zaman insan oluyor.
Bu sevgi yalnız karşı cinse duyulan bir sevgi olmak zorunda da değil. Anneye,köpeğe, çocuğa, bir çiçeğe...
Yaşadıkça içimizde özümüz eksik olmaya...