WALTER
@____B____
19 okur puanı
Eylül 2021 tarihinde katıldı
Bugün Anneannem Öldü
Yabancı gibi bir giriş oldu değil mi? Ben de böyle bir şey beklemezdim hatta sabah üretkenlik hakkında bir yazı yazarım diye düşünüyordum. Sanırım yine tanrıyı güldürdüm. Nasıl ifade etsem bilemiyorum? Yabancıyım sanki her şeye. Daha bir hafta önce hastalıklar hakkında yazı yazarken ölümün bu kadar çabuk gelebileceğini hiç düşünmezdim. Çocukluğum öldü bir yandan da aslında. Anneannemlere gidiyoruz derdim hep. Ne kadar da sıcaktı o soba. Beni çikolata aldırmak için gönderdiğin pasaj ne kadar da yakındı. Dükkanda beraber dayımı beklerken tamir yapmak ne kadar da güzeldi. Ne kadar becerikliydin sen anneanne. Bayramları hatırlar mısın? Arife zamanları dükkandaki yoğunluğu ama bir o kadar da huzuru... Annem yalnız kaldım dedi bana sensiz. O kadar iyi anlıyorum ki anne. Keşke yalnız hissettirmesem ama yapamıyorum ki. Anlamıyoruz hiç birbirimizi. Sen beni tanımıyorsun ben seni. Nasıl yalnız hissetmeyelim ki? Küçükken hep her şeyin daha güzel olacağına inanırdım. Sanki özgürleştikçe her şey daha güzel olacaktı. Oysa kimse söylemedi bana özgürlüğün bedelini. Ben ameliyattan çıktıktan sonra sen yanımdaydın anneanne. Ben canım acırken sen vardın. Senin canın çok yandı mı? Nasıl bir şey ölmek gerçekten. Keşke son bayramlarda gelseydim yanına ama beni pek sevmiyorsun sandım anneanne. Dedem sanki daha çok severdi beni. Sahiden onunla buluştun mu? Şimdi daha huzurlu musunuz? Ne o gözyaşı mı? Ağlayabiliyorsam hala insanım değil mi? Belki zayıfım ama insanım. Güçlü bir hiçbir şey olmaktansa zayıf bir insanım.
"Her büyük düşünce sessizlikte dünyaya gelir."
Krizler
Şu an bir kriz deneyimliyorum. Ne yapacağımı bilmediğim için yazmaya karar verdim. İnanılmaz bunalmış ve sıkışmış hissediyorum. Sanki tüm her şey beni bir yerde sıkıştırıyor. Belki biraz hasta olmamın da bunda etkisi vardır. Hislerimde ve hareketlerimde yavaşlama var. Ne zaman bitecek gerçekten bu hisler. Eskiden de böyle miydim? Yoksa yaşadığım şeyler mi tetikledi. Neden herkes gibi hayatıma devam edemiyorum? O kadar yalnız hissediyorum ki... Geçecek mi cidden? Sabahları kalkabilecek miyim? Bir şeyler üretebilmek için motivasyonum olacak mı? Hedeflerim, hayallerim olacak mı? Yoksa bunlar daha önceden de yoktu da ben mi farkında değildim? Nasıl barışacağım yaşamla? Oysa çok ağır şeyler yaşamadım. Bu kadar zayıf mıyım cidden? Sadece yaşadığım bir iki olay yüzünden intihar edecek kadar zayıf değilim. Yaşamalıyım, üretmeliyim, sevmeliyim. Ama nasıl? Güvenebilecek kimsem yok ki. Yaşamaya, çalışmaya, çabalamaya değer ne var hayatımda? Sürekli gelecekten bir şeyler umarak nereye kadar gidebilirim? Neden kandıramıyorum kendimi? Neden diğerleri gibi devam edemiyorum? Neden bu kadar rahatsızlık veriyor yaşam? Sıradan biri için zor değil mi bunlarla boğuşmak? Bir şeye güvenebilsem sanki her şey düzelecek. Tutsam o şeyi hiç bırakmasam. Genetiğim yüzünden mi her şey yoksa? Depresyona yatkın bir beyne mi sahibim? O zaman ürememeliyim ki böyle bir şeyi miras bırakmayım. Keşke bir şeye inanabilsem. Bunca soruya tek bir cevabım olsa keşke. Yalnızca tek bir insanla da olsa her şeyimi konuşabilsem. Ama geçecek her şey. Geçmese bile bitecek. O anı çok merak ediyorum. Tüm hayatım boyunca cevabını aradığım şeylerin cevabı belki o andadır. Korkmamalı insan ölümden. Yaşıyor olmak çok daha korkunç.
"İnsan kendi isteklerini ve iştahlarını bilmekte, ama belli bir şeyi istemesinin gerçek nedenlerini bilmemekte, bu yüzden de özgürce, nedensiz olarak istediğini sanmaktadır."
