“… Kasım ayında bize yemekte turp vermişlerdi.Hücre arkadaşım turpu karton bir bardağa koyup çürümeye bıraktı.Şimdi ondan yeşil bir filiz çıkmaya başladı,
büyüdü,büyüdü,filizin ucundan küçük beyaz çiçekler açtı.Turp ölüyor, aynı zamanda canlanıyor.Kendi yok oluşundan çiçekler yaratıyor,ölürken geleceğe uzanıyor.
Bir turptan daha umutsuz olmayacağız,
değil mi? “
Ahmet Altan