Kısacası, deliliklerimizi, semptomlarımızı gerçeklikle başa çıkmak için uğraşırken geliştirdiğimiz bir araç takımı olarak mı düşüneceğiz? Ya da onları hayatımızdan bir nevi kaçamak, bir zayıflık, kaytarmaya ihtiyaç duyduğumuz bir şey olarak mı düşüneceğiz? Deliliklerimiz hayatımızın olmazsa olmaz ve zaruri bir parçası mı, yoksa gereksizler mi?